نگرش نیچه به مسئله انسان و حقیقت او، بر اساس اندیشه ها ی مادی گرایانه و تمایل به اصالت تجربه است که پیامدهای ویژه ای به همراه دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به منظور بررسی مختصات انسان شناختی از دیدگاه نیچه و ارزیابی پیامدهای آن در پرتو آرای علامه طباطبایی شکل گرفته است. بر اساس یافته‎های پژوهش، نیچه با نفی عقل گرایی و بی اعتبار نمودن ارزش ها ی اخلاقی و دینی مورد پذیرش زمان خویش، انسان را تا پرتگاه نیست گرایی می کشاند. لکن برای نجات وی از این وهله بحرانی، انسان را به باور توانمندی و اصالت قدرت خویش دعوت می نماید که ظهور تمام عیار آن در ابر انسان نمود یافته است. این در حالی است که علامه طباطبایی چنین تقلیل گرایی از شخصیت انسان و ترجیح  تن بر روان را برنمی تابد. زیرا نفی عقل گرایی و ستیز با ابعاد الهی متافیزیک نتیجه ای جز بی اعتبارشدن اوزان اندیشه ورزی و خردگرایی ندارد. وی همچنین منشأ اصلی پوچ انگاری در زندگی انسان را، حذف خدا و انگاره ها ی معنوی و ارزشی می داند و قرب الهی را به عنوان غایت اصلی زندگی مطرح می کند. غایتی که در سایه آن زندگی فردی و جمعی انسان بر اساس هدفمندی، معناداری و عدالت شکل می گیرد.

در پی گسترش کسب و کارهای الکترونیکی، تبیین ارزش ادراکی و بررسی چگونگی تاثیر آن بر رفتار خرید برخط مشتریان یکی از موضوعات مورد توجه در تحقیقات علمی و همچنین چالشی در تصمیم گیریهای کاربردی مدیران در مقام عمل می باشد. به نظر می­ رسد این تبیین در سطح بالایی از برازش ساختاری مبتی بر حضور ارزش های لذت گرایی و ارزش های فایده گرایی بطور همزمان می باشد که این امر هدف اصلی تحقیق حاضر است. بر این اساس تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری این تحقیق خریداران از طریق فروشگاههای اینترنتی در استان آذربایجان غربی می­ باشد. نمونه آماری تحقیق شامل 207 پاسخ دهنده بود که از طریق پرسشنامه نظرات آنها جمع آوری و با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری فرضیات تحقیق آزمون گردیده­ اند. نتایج تحقیق نشان داد که ارزش لذت گرایانه و فایده گرایانه بر نگرش و رضایت تاثیر مستقیم مثبت داشته و بصورت غیر مستقیم بر تبلیغات دهان به دهان و گرایش به خرید مشتریان موثر است.

لذت گرایی نظریه ای است که در آن افراد بشر، بهبود زندگی خود را در لذت جویی می دانند و خوش باشی و اغتنام فرصت را پیشه خود می سازند. لذت گرایی و شادخواری در طول تاریخ، سابقه ای طولانی در بین مردم دارد. اپیکور فیلسوف یونانی مکتبی با افکار لذت گرایی به وجود آورد که با وجود مخالفت های فراوان به راه خود ادامه داد و طرفدارانی به دست آورد. اپیکوریست ها خدایان را انکار می کنند و معتقدند زندگی انسان، منحصر به همین دنیاست، پس انسان تا زمانی که در این دنیاست باید شاد باشد. این افکار، در آثاری چون شاهنامه فردوسی هم موثر افتاده است. شاهان و پهلوانان ایرانی، در مجالس بزم خود غالبا از می و رامشگران استفاده می نمایند. اما این دو عنصر به تنهایی اسباب لذت آنها را فراهم نمی آورد، آنها به زن نیز توجهی خاص دارند و از شکار و چوگان بازی نیز برای تفریح و غم زدایی استفاده می کنند. شاهنامه فردوسی، سرشار است از شادی ها و لذت گرایی ها، و فلسفه اپیکور نیز شادی را توصیه می کند. اما اینکه اندیشه های شاد باشی و لذت گرایی در شاهنامه، چقدر با فلسفه اپیکور تطابق دارد، خود بحث دیگری است. دنیای حماسی شاهنامه را نمی توان با دنیای اپیکور فیلسوف سرخورده یکی دانست و تمایزاتی در این میان، وجود دارد که در بخش شاهنامه و اپیکوریسم و نتیجه گیری نهایی بدان پرداخته شده است.

گسترش فزاینده کالاهای مصرفی همسو با روند رو به تزاید مکان های مصرف و ارتقای نسبی سطح زندگی، مصرف گرایی را به پدیده شایع جوامع معاصر مبدل کرده و موجب شده است تا مفسران اجتماعی از مصرف کالاها بیش از تولید آن ها به عنوان نیروی پیش برنده جوامع معاصر یاد کنند. این امر پژوهش های جامعه شناختی را ضرورتا با پرسش از عوامل موجد مصرف گرایی درگیر ساخته است. مقاله حاضر در همین راستا مطالعه عوامل موثر بر مصرف گرایی را در کانون توجه خود جای داده است. تحقیق با روش ترکیبی و استفاده توامان از دو تکنیک پرسش نامه و مصاحبه نیمه ساخت یافته صورت پذیرفته است.یافته های تحقیق موید آن است که مصرف الزاما به نحوی یک سویه متاثر از جبر و تعینات ساختاری- طبقاتی نبوده و بایستی آن را در تلفیق عوامل ذهنی و عینی و نیز در پیوند با موضوعاتی همچون تمایز طلبی و لذت جویی (هدونیسم) فهم کرد.

دست یابی انسان به مراتب والای انسانی که در واقع همان انسان ایده آل می باشد؛ از ایده آل های تمام بزرگان دین، دانشمندان و سخنوران است. علامه محمد اقبال لاهوری یکی از سخنوران نغز گفتاری است، که در این راستا، انسان ایده آل را با تکیه برکلام الهی و سیره نبوی و اهل بیت(ع) توصیف می کند و راه رسیدن به این مرتبه را توام با ویژگی هایی نظیر، خودشناسی، مناعت طبع، فقر و قناعت متعالی، توکل و تلاش، آزاد اندیشی، بزرگ منشی، بردباری و شهامت، الگوپذیری از بزرگان دین و کلام الهی، بیدار دلی، مطالعه و خلاقیت، دانش اندوزی، داشتن تکنولوژی و فناوری و به روز بودن برای سامان بخشی به خویش و پدیده های عالم تعقل همراه با تعشق در سایه حق و حقیقت و ویژگی هایی از این قبیل می داند. در این مقاله سعی شده است با تکیه بر اشعار مرحوم اقبال لاهوری؛ بهترین ویژگی های انسان ایده آل در راه رسیدن به این مرتبه مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد.

آن چه در این نوشتار بدان می پردازیم ارائه دو تصویر از انسان است که درست مقابل هم قرار گرفته اند. تصویر نخست، تصویری است که سنت فلسفی- جامعه شناسی پست مدرن از انسان امروزی مغرب زمین ارائه می دهد و تصویر دوم تصویری است که فلسفه صدرایی با تکیه بر متون غنی اسلامی از انسان ارائه می دهد. در تصویر نخست، انسان هم چون مجسمه ای بی روح و راکد است که تماما شیفته و فریفته خود است و در خلائی کویر گونه در پی التذاذ حداکثری خود است. اما در تصویر دوم، انسان مسافری است غایت مند که سفرش را از خاک آغاز کرده است و لحظه به لحظه با شوری وصف ناپذیر به سمت غایت خود حرکت می کند.تصویر نخست به زعم اندیشمندان مذکور، تصویر بالفعل انسان امروزی جوامع غربی و تصویر دوم، تصویر بالقوه و مدل و نقشه راه انسان به ماهو انسان است. مقایسه این دو رویکرد و نتایج آن هدف این نوشتار است.

توفیق الحکیم، نمایشنامه نویس معاصر مصری، که به عنوان پدر نمایشنامه نویسی عربی شناخته شده است، با درک نیاز عصر حاضر به لزوم جستجوی بیشتر در شناخت ابعاد وجودی انسان و کوشش برای پرورش او، درونمایه اصلی نمایشنامه های خود را پرداختن به شخصیت انسان قرار داده است. وی با بهره گیری از نظریه های انسان گرایی در برخی مکاتب ادبی - فلسفی غرب و آمیختن آن با آموزه های دینی و اسطوره های شرقی، بر آن بود تا به طور غیر مستقیم، الگوی مطلوبی از یک انسان را به خوانندگان آثار خود معرفی نماید و بر آنان تاثیر گذارد. در این نوشتار درونمایه های انسانی نمایشنامه های وی مورد بررسی قرار گرفته و کوشش شده تا آن دسته از ابعاد وجودی انسان که مورد توجه توفیق الحکیم بوده است، مورد بازخوانی قرار گیرد.